Twórcą, który położył ogromne zasługi dla rozwoju współczesnego witrażownictwa, był żyjący w Stany Zjednoczone na przełomie XIX i XX w. Louis Comfort Tiffany. L.C. Tiffany zastosował nowy rodzaj szkieł tzw. opalizowanych. Wprowadził on również nową, trwalszą i bardziej finezyjną, technologię łączenia wszelkich szkieł witrażowych. Opracowana przez niego technologia wytwarzania witrażu, rozszerzyła możliwości artystyczne twórców witrażu. Dzięki temu witraż, który do tej pory używany był przede wszystkim dla budynków sakralnych, w znaczącej liczbie przypadków stosowano w zwykłych domach , a oprócz tego pomieszczeniach mieszkalnych. Tiffany był także autorem wykorzystania witrażu w abażurach lamp. Okres jego funkcjonowania to apogeum stylu Art Nouveau, zwanego również secesją, który był drugim po gotyku czasem bujnego rozkwitu witrażownictwa. Technikę Tiffany, od poprzednio stosowanej tradycyjnej metody wykonania witrażu przy użyciu profili ołowianych, różni metodę łączenia elementów szkła przy użyciu folii miedzianej , a dodatkowo lutowanie ich cyną. Uzyskane połączenie posiada inny wygląd niż wykonane metodą tradycyjną. Połączenie jest mniej widoczne i delikatniejsze, tym samym witraż, jest bardziej naturalny. Metoda ta używana jest do projektów wymagających bardzo drobnych, subtelnych podziałów szkieł.